Op het moment dat ik dit opschrijf, dwalen mijn gedachten af naar de cijfers. Ik sta op het punt om opnieuw €20.000,- aan microkrediet op te nemen om dat laatste stuk te financieren.
Als ik die knop indruk, betekent het dat wij, als gezin, inmiddels €100.000,- in de stichting hebben gestoken.
Een ton!
Een bedrag waar je een huis mee verbouwt. Of zekerheid mee opbouwt voor later.
Ik gebruik het om een maatschappelijk probleem op te lossen, terwijl ik zelf de financiële lasten draag.
En heel eerlijk: soms vraag ik me af of dat verstandig is geweest.
Want de makkelijke weg was er.
Er lag €200.000,- aan investeringen klaar. Mensen die geloofden in wat we doen. Maar daar stonden voorwaarden tegenover: een BV, aandelen, rendement.
Ik heb ervoor gekozen om dat niet te doen.
Om transparant te blijven. Om de missie niet ondergeschikt te maken aan winst.
Dus koos ik voor de stichting. En daarmee ook voor de onzekerheid.
Voor de financiële druk die niet gedeeld wordt, maar gedragen moet worden.
Tegelijkertijd is er iets ontstaan waar ik trots op ben. In anderhalf jaar tijd groeiden we naar meer dan 100 inleverlocaties, 15 vaste afnemers en een geaccrediteerde training. Het beweegt. Het groeit. Mensen willen aansluiten. En toch blijft er een spanning bestaan.
Want we leven in een systeem waarin het makkelijker is om geld te verdienen aan wat de wereld uitput, dan aan wat haar herstelt.
Initiatieven die bouwen aan iets beters, moeten vechten voor elke euro. Ze worden gezien als waardevol, maar zelden als noodzakelijk. Terwijl ze dat wel zijn.
Onderzoek laat zien dat dit soort initiatieven miljoenen aan maatschappelijke waarde opleveren. Minder verspilling. Minder kosten. Meer menselijkheid.
En toch redden veel van deze initiatieven het niet.
Ze verdwijnen in de kloof tussen impact en financiële houdbaarheid.
En daar sta ik nu ook. Met mijn cursor boven die knop.
Nog één keer €20.000,-.
Ik vertel mezelf dat dit de laatste stap is. Dat dit genoeg is om iets neer te zetten dat zelfstandig kan bestaan.
Maar ergens weet ik ook dat ik dat al vaker heb gedacht. En dan komt de vraag die ik liever niet stel:
Wat als het niet lukt?
Wat als alles waar ik in geloof, uiteindelijk niet genoeg blijkt te zijn?
Wat houdt ons bezig?
Idealisme heeft een prijs
Positief nieuws moet je maken
