Hoi ik ben Johanna
Ik werk aan een systeem waarin ongebruikt zorgmateriaal een tweede leven krijgt.
Wat begon als iets kleins in de apotheek, groeide uit tot iets dat groter is dan ik ooit had voorzien.
Maar verandering komt niet gratis. Niet in geld. Niet in tijd.
En zeker niet in wat het vraagt van mij, en van ons als gezin.
Soms voelt het als bouwen tegen de stroom in.
Ik geloof niet dat verandering begint met praten. Het begint met doen!
Hier deel ik wat het écht kost om iets te maken dat anders durft te zijn.
Mijn Verhaal
Wat idealisme kost
Straks is al voorbij
“Straks is al voorbij.”
Onze jongste dochter zei het zonder aarzeling, toen de ober ons vertelde dat onze bestelling „straks” zou komen. Voor haar had dat straks al veel te lang geduurd.
Ik moest erom lachen, en tegelijk bleef het hangen.
Want hoe vaak zeggen wij niet hetzelfde?
Dat doen we straks wel.
Straks is een rekbaar begrip. Het voelt onschuldig, bijna geruststellend. Alsof we iets niet vergeten, maar alleen even uitstellen.
Maar dat straks schuift ongemerkt op. Naar later. Naar ooit. En soms naar nooit.
En dat geldt niet alleen voor kleine dingen aan de keukentafel, maar ook voor alles wat er écht toe doet.
Positief nieuws
Op de afbeelding zie je een kunstwerk dat ik samen met mijn moeder heb gemaakt.
Het bestaat uit krantenknipsels. Maar niet de koppen die je dagelijks ziet. Geen crisis, geen conflict, geen wat-misgaat.
Alleen positief nieuws.
En juist dat bleek het moeilijkste om te vinden.
We zochten door stapels kranten. Laag na laag, pagina na pagina. Niet omdat er niets gebeurde, maar omdat het positieve nieuws vaak verstopt zit. Klein gedrukt. Tussen de regels. Of helemaal niet verteld.
En dat zegt iets.
Want wat we zien, bepaalt hoe we naar de wereld kijken. En als je alleen ziet wat er misgaat, wordt het moeilijk om te blijven geloven dat verandering mogelijk is.
Idealisme heeft een prijs
Ik sta op het punt om opnieuw €20.000,- te lenen.
Daarmee komt het totaal dat wij als gezin in de stichting hebben gestoken op €100.000,-.
Een bedrag waar je een huis mee verbouwt. Of zekerheid mee opbouwt voor later.
Ik gebruik het om een maatschappelijk probleem op te lossen, terwijl ik zelf het financiële risico draag.
En ergens wringt dat.
Want hoe ver kun je gaan in wat je gelooft, zonder jezelf — of je gezin — daarin mee te trekken?
De makkelijke weg was er. Investeringen lagen klaar. Maar die kwamen met voorwaarden die niet pasten bij wat ik wilde bouwen.
Dus koos ik anders.
En nu zit ik hier. Met mijn cursor boven die knop.
Want wanneer wordt idealisme onverantwoord?
